100th Anniversary of the “Tebrotsaser” Girls’ Boarding School

1979 11 16 – 100th Anniversary of the “Tebrotsaser” Girls’ Boarding School A century marked by a fruitful educational mission; a memorable century shaped by an unforgettable past. A women’s steel-like determination, in defiance of turbulent periods, succeeded in becoming the ancestral guardians of the Armenian language and culture. Alongside the Armenian General Benevolent Union, they founded a teachers’ seminary in Ortaköy, with the motto of national preservation for Armenian women in the deep provinces.------------On the night of November 16, 1979, this milestone took on a jubilee character in the halls of the Guimet Museum in Paris, under the patronage of His Eminence Archbishop Serovբé Manougian and, notably, the renowned poet from the homeland, Silva Gaboudikyan.----------------The “Teprotsaser” is the only boarding school in Western Europe. --------------- Former trustee Mrs. E. Boghosian, reflecting on the past, recalled the names of Simonian, Baltazarian, and Minasian, who had initiated the program of training female teachers to develop the Armenian language in the remote corners of the provinces. She then recalled the various phases of the Union, shaped by political demands.----------In 1908, it was through the efforts of Mourad Boyajian.-------------In 1918, it was the painful period of protecting orphans, numbering 500. In ------------1922, the protection of the orphans was entrusted to an American philanthropic organization.-----------That same year, Mrs. Mourad and Mrs. Baltazar moved “Teprotsaser” to Thessaloniki, then to Marseille under the directorship of V. V. Ichgalatsian, and finally to Le Raincy in 1922, where it now follows the curriculum of the state secondary school in its own building.------------It would be lengthy to list all the matrons. The last of them is today’s principal, Mrs. H. Karakashian, who has held this position for 25 years. (More details... (Hoosharar 1980 April 15 page 14) (14Հ) 1979 Nov 16 100ԱՄԵԱԿ ԴՊՐՈՑԱՍԷՐ ՏԻԿՆԱՆՑ ՎԱՐԺԱՐԱՆԻ Դար մը բեղուն կրթական ուխտով: Դար մ'անմոռաց անցեալովն յիշարժան: Կանացի պողպատեայ կամք մը, ի հեճուկս տագնապալի շրջաններու, կարողացած էր հայ լեզուի եւ մշակոյթի պապենական աւանդապահները դառնալ, հիմնել ուսուցչանոց մը, Օրթագիւղ, Հայոց Միացեալ Ընկերութեան կողքին, գաւառներու խորը ծուարած հայուհիներու ազգապապանութեան նշանաբանով: 16 Նոյեմբեր 1979ի գիշերը այդ հանգրուանը յոբելինական բնոյթ մը ստացած էր Փարիզի Կիմէի սրահին մէջ, հովանաւորութեամբ Գեր. Սերովբէ Արքեպիս- Մանուկեանի եւ մանաւանդ հայրենի անուանի բանաստեղծ Սիլվա Կապուտիկեանի: ------------Դպրոցասէրը Արեւմտեան Եւրոպայի մէջ միակ գիշերօթիկ վարժարանն է, ---------- Նախկին խնամակալ Տիկ. Ե. Պօղոսեան Անցնելով անցեալին, յիշեց անունները Սիմոնեանի, Պալթազարեանին եւ Մինասեանի, որոնք ձեռնարկած էին ուսուցչուհիներ հասցնելու ծրագիրին, գաւառի մութ անկիւններուն հայ լեզուն զարգացնելու նպատակով: Յիշեց ապա Միութեան զանազան շրջանները քաղաքական պահանջներուն հետեւանքով: 1908ին Մուրատ Պոյաճեանի ջանքերն էին: 1918ին որբերու պաշտպանման ցաւալի շրջանն էր, թուով 500: 1922ին որբերու պաշտպանութիւնը կը յանձնուի ամերիկեան բարեսիրական կազմակերպութեան: Նոյն թուականին տիկիններ՝ Մուրատ եւ Պալթազար Դպրոցասէրը կը փոխադրէին Սելանիկ: Ապա Մարսէյլ, Վ. Վ. Իչգալացեանի տնօրէնութեամբ եւ վերջապէս Լը Ռենսի 1922ին, ուր այժմ իր սեփական շէնքին մէջ կը հետեւի պետական երկրորդական վարժարանի ծրագրին: Երկար պիտի ըլլայ թուել խնամակալուհիներու անունները: Անոնց վերջինն էր այսօրուան տեսչուհին՝ Օր. Հ. Գարագաշեան, որ 25 տարիներէ ի վեր կը վարէ այդ պաշտօնը: (Շարունակութիւնը... 1980 Ապրիլ 15 Յուշարար էջ 14)